چه نکو که گاه آدم ها بدانند کی باید دهان ببندند و خفه باشند

دهان چشم هاشان ٫ فکر شان ٫ چه بسا

کی باید از دیدرس گم شوند و منظره را نیالایند

گفتمش :

" جات خالی بود

پس از عمری کوه نرفتن انگار پا بر کوه می گذاشتم

آنقدر سکوت بود که گمان بری تنها می روی "

چرت گفتم

کجا وقتی تنهایم ٫ تنهایم؟

این که می پرهیزم از با تو کوه رفتن نه زان روست که آرام می یایی اش

تو که هستی تنهایم

تو که هستی من چشم باز می کند و گستاخ در من می نگرد

و در برابر هولناکی اش چه خرد ست کوهستان

تنها آسمان آنگاه بر من خنده تواند زد

چگونه بپرهیزم از با تو کوه رفتن

از نگاه گستاخش

از گدازندگی بورانش ؟

دلم تنگ شده مه - پاره

دانی که نه برای تو

گرچه گاهی هم برای تو

برای من

برای دیاپازون

برای تشدید

ـ برای با تو بودن ـ

تو در منی

هر گامی که بر کوه می نهم

هر منظره ای که فرو می بلعم

هر شهابی را که ذوق می برم

با این همه بیش از این با من باش

دانم که خندی

منم که می پرهیزم

تو چرا اما می پذیری ؟

چه ارزد زمانی که در آن من را برای تو ٫ تو را برای من وقتی نیست ؟

ز من چون روی تو ٫ ز من من رود هم

برم چون بیایی ٫ مرا هم بیاری