| تبليغات | X |
آه آن پریده رنگ که بود و چه شد کز او رنگش ز رخ پریده خبر می دهد سحر منطقه زيباست هست خالي ست چشمهايم از من به ديدنش = نه، ا شتها ندارم = حرفي نيست با تو با اين همه ستاره با ان برف هاي نرم كه به باتلاق مي ماند نه حرفي نيست - عجب بادي = بكوب بكوب بلكه برآيد من از من بكوب = هاها چه زيبايي شايد نمي پرسم چرا مي خواهم شوق برم تو را اما چون اكنون مي خواهم نمي توانم سرتاپايم به ديوار پوشيده شده بي هيچ استعاره اي به تو فكر مي كردم شايد بي آنكه تويي در كار بوده باشد و يكباره كنار دست من ميان باران شجريان پريد كه دوستش چگونه از كوه پريده و چه سخت چه راحت اين همه سخت را مي گفتم برايش ميانه ي سرما جان دادنت را در آغوش بوران ها و برف ها آرام و خاموش و دلخواه مرگي كه از من دزديده بودي هيچ دوست داشتني در كار نبود هيچ چيزي كه رنگي از آبنبات هاي صورتي كه در دهانشان مي چرخانند داشته باشد تنها دوستي بود كه شايد تنها من پذيرايش بودم و تو .... چه اهميتي دارد ؟ چه اهميت دارد اگر شايد همين آزرده ات كرد؟ رماندت به پاس داشت راستي آيا پاره اي از خويش را از كف داده ام؟ دوستي با تو را دياپازون خويش را چه جاي سنجش ارزش هاست بها ها تنها مي دانم كه مي خواهم كه باشي فرياد مي زنم كه اي كاش مرده بودي در گلو اما اما ... مدت هاست كه زوزه نتوانم كشيد با باد زمزمه نتوانم كرد تن بر تن برف نمي سايم ديگر به آن خوشي مرده ام پلاسيده ام در خاموش ماندن خويش با كه مي شد گفت از كوبش سرد قطره و آتش و خون و برف به هم غلتيده؟ مي گويد جايش هميشه كنارش خالي ست. جاي تو اما هميشه پر بوده كه مرا كجا طاقت با تو بر شانه ي كوه پا گذاشتن تنم را ديگر توان راستي نيست جايت هميشه خالي ست خواست بودنت هميشه هست با اميد به آنكه هرگز رخ ندهد. و كوه .... كوه با باد هايش برف هايش بوران هاي افسون كننده اش تنها چيزي ست كه پس از دوستي با تو نگهبان من است. به همان بدي تو دياپازوني كه دوام نمي آورد و من مرگ تپش هاي خويش را مي بينم اينها همه بهانه ست... مرگ تو باشي يا نباشي ذره ذره مي پلاسم زير سقف هاي كوتاه اين دنياي بزرگ و راهي نيست كاش اما مرده بودي
