I feel I know you
I don't know how
I don't know why

I see you feel for me
You cried with me
You would die for me

I know I need you
I want you
To be free of all the pain
You have inside

You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't be
You tried to see inside of me

And now i'm leaving you
I don't want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To feel...
To feel...

یاد آن روز که از پل عابر پیاده ی حقانی نمی شد دیگر دیدت

که آسمان از غبار و دود چرب بود

چقدر خوابم می آمد ها

قرار بود چهار شنبه بدترین شب باشد

اما احتمالا در جبهه ی جنوبی و غربی بوده

کمی باران زده بود اما نفهمیده بودم

شاید از باد خزیده بودم در کیسه خوابم تا ته

یادم است لحظه ای بلند شدم

نشستم

راه شیری را دیدم

و دوباره خواب رفتم

روز صعود آخر هاش مسیر شمال شرقی پیدا بود

J

یخچال عروسک ها ...

صعود خوشی بود

یک کله آواز خواندیم

میان راه چرت زدیم و چه کیفی داشت

انگور خوردم فراز قله ات

سیب آورده بودم این بار

سبز سبز

که صدای گاز زدنش بپیچد در گوشت

Wind devouring men

را که توچال گوش می دادم

تنها

و آسمان و کوه ها چه سنگین

شگفت ...

بزرگ ...

می خواستم شب بر فرازت گوش دهم

خوب نشد.

به گرفته گی آسمان ابری نگاه می کردم که کوچک است در برابر وسعتت

شکل گرفتن سریع ابر های کبود و سفید

آیا این هنوز منم؟

رکانا؟؟

سرعت تیم آنقدر کم بود که هوا هم که بد نمی شد برگشتن به تاریکی می خوردیم.

دیوانگی بود در این هوا و با این تیم ادامه دادن.

Snow forcast  درست گفته بود تمام این سه روز هوای بالای 5000 ابری بود

آمدم پیشنهاد بدهم که یک تیم جدا شویم برای قله اما دیدم چه تیمی؟

ترجیح دادم شر درست نکنم، با توجه به اینکه هدف این برنامه هم قله نبوده.

آمدیم پایین و تلاش کردیم که بخندیم

به حافظ تفال زدیم و همه را رسوا کرد:

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز

خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی

که گفته​اند نکویی کن و در آب انداز

ز کوی میکده برگشته​ام ز راه خطا

مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زان می گلرنگ مشک بو جامی

شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم تو نیز لطفی کن

نظر بر این دل سرگشته خراب انداز

به نیم شب اگرت آفتاب می​باید

ز روی دختر گلچهر رز نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند

مرا به میکده بر در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت

به سوی دیو محن ناوک شهاب انداز

می گفت در کوه برف مثل آب است.

کم حرف می زند.

اما درست.

درست تر اینکه شراب ست.

قرار شد وقتی مردم بیاندازندم در خم شراب و از بالای یخار پرتم کنند پایین

گرچه ترجیح می دهم خم شراب من باشم که پرت می شوم پایین

کلی خندیدیم

بر برگه ی پوستی نوشتم :

نمی خواهم ضعیف بمیرم

نمی خواهم ضعیف ببینم