لعنت بر کسی که از سر گشادی یک پر لباس اضافه در کوله اش نگذارد و با یک تا لباس نازک و بادگیر تک لایه ی مسخره راه قله ات در پیش گیرد

لعنت بر کسی که گوش پاک کن را تا انتها بکند در گوشش و قبل از تو مجبور باشد 20 کوآموکسی کلاو بخورد

لعنت بر آن معده ای که بالای 4000 آب را هم هضم نمی کند

لعنت بر آن بی شعوری که پیش از تو سه شب پشت هم شب زنده می دارد

که وقتی برسد آن بالا از سرما و خواب و گرسنگی بیافتد یک گوشه و بخندد بر آنکه قله های 4 جبهه ات را دور می زند و تماشا می کند.

حالا انگار باز یک تکه از قلبش را آن بالا گیر کرده به سنگ ها و تا نکشدش دوباره آن بالا آرام نمی گیرد

آرام می گیرد ؟

پس از چند ماه دوباره دیدمش

خاموشی مهربان صدایش،

 برق چشم های جوانش،

 موهای در هم تابیده ی بازیگوشش ،

 اشک دواند به چشم هام.

یاد تمام غروب ها که از بالکن آسمان گرفته را تماشا می کردیم و

 به شادی خواجه ی شیراز شراب رز های صورتی شیرازی می زدیم و

 سنگینی قلب هامان را فرو می بلعبدیم ...

غزل هایی که پی در پی می نوشیدیم به همان افسونگری شراب و آبغوره و آلبالو های نمک نخورده

آن شب که کیفم پر شد از برگ چنار و آب باران ...

گفت تازه وقتی همدیگر را می بینیم یادمان می افتد چقدر دلتنگ بوده ایم

بعد از یک سال دیدمت

تازه فهمیده ام چقدر دلم تنگ تو شده

دوست دارم تا باد های وحشی ات امان می دهند یک بار دیگر بیایم و دور بزنم زیبایی قله ات را

هی بی شعور

دلم خیلی برایت تنگ است

هااااااااااااااااااااااااااااااای

فراموشم نمی شود خوش ترین شب های عمرم

قله ی نیم وجبی بی احساس