Aeolus

r0cana — Sat, 19 Jul 2008 21:37:14 GMT

توچال زمستانه

مسير بهمن زده بالاي ايستگاه پنج

غروب

کائنات

زمين

او

تو

شب

يخ بندان

آتش

شاهرود به گرگان

طبيعت عجيب بکر

زرشک

ميان دست هاي تو به آب تن دادن

درفک

جنگل

شب

آتش

گرگ

آلاچيق

بهترين جشن تولد

عمو جغد شاخدار

خرسند از خنده هايت

درفک

جنگل غريب

تنه هاي در هم پبچيده و در خويش شکسته

خار هاي چسبان بالا رونده ي آويزان

رخنه ي آفتاب از ميان رقص برگ هاي آن بالا بالا

صداي خواهش تن برگ و باد

چون آب

تنه سياه افتاده ميانه جنگل

سکوت

تنهايي

آشفتگي

چقدر فاصله است ميان من و تو

درخت

زير نور خورشيد

کمي آن طرف تر از همهمه

دست و پا حلقه ات کردن و گوش به نبضت سپردن مضحک بود

صداي قلبم ميانه ي آن سکوت تاريک چنان بلند بود که رخنه ي آب را ميان آوندهات نمي شنيدم

ميان من و تو فاصله ها بود

صعود به K2

r0cana — Thu, 18 Oct 2007 22:08:18 GMT

ها ها عجب فیلمی

پر از سوتی های فنی و غیر فنی

و عجب منظره هایی

تنها چیزی که کاملا واقعی می نمود روابط مضحک کوهنورد ها بود با یکدیگر

کثافت روابط انسانی را تا آن بالا کشاندن

ها ها

کوه آدم را صبور می کند

نه در برابر سختی های تن

که در برابر پشه های جان

r0cana — Wed, 05 Sep 2007 19:33:18 GMT

لعنت بر کسی که از سر گشادی یک پر لباس اضافه در کوله اش نگذارد و با یک تا لباس نازک و بادگیر تک لایه ی مسخره راه قله ات در پیش گیرد

لعنت بر کسی که گوش پاک کن را تا انتها بکند در گوشش و قبل از تو مجبور باشد 20 کوآموکسی کلاو بخورد

لعنت بر آن معده ای که بالای 4000 آب را هم هضم نمی کند

لعنت بر آن بی شعوری که پیش از تو سه شب پشت هم شب زنده می دارد

که وقتی برسد آن بالا از سرما و خواب و گرسنگی بیافتد یک گوشه و بخندد بر آنکه قله های 4 جبهه ات را دور می زند و تماشا می کند.

حالا انگار باز یک تکه از قلبش را آن بالا گیر کرده به سنگ ها و تا نکشدش دوباره آن بالا آرام نمی گیرد

آرام می گیرد ؟

پس از چند ماه دوباره دیدمش

خاموشی مهربان صدایش،

برق چشم های جوانش،

موهای در هم تابیده ی بازیگوشش ،

اشک دواند به چشم هام.

یاد تمام غروب ها که از بالکن آسمان گرفته را تماشا می کردیم و

به شادی خواجه ی شیراز شراب رز های صورتی شیرازی می زدیم و

سنگینی قلب هامان را فرو می بلعبدیم ...

غزل هایی که پی در پی می نوشیدیم به همان افسونگری شراب و آبغوره و آلبالو های نمک نخورده

آن شب که کیفم پر شد از برگ چنار و آب باران ...

گفت تازه وقتی همدیگر را می بینیم یادمان می افتد چقدر دلتنگ بوده ایم

بعد از یک سال دیدمت

تازه فهمیده ام چقدر دلم تنگ تو شده

دوست دارم تا باد های وحشی ات امان می دهند یک بار دیگر بیایم و دور بزنم زیبایی قله ات را

هی بی شعور

دلم خیلی برایت تنگ است

هااااااااااااااااااااااااااااااای

فراموشم نمی شود خوش ترین شب های عمرم

قله ی نیم وجبی بی احساس

دماوند جنوبی شهریور 86

r0cana — Thu, 30 Aug 2007 23:35:18 GMT

چه بسا خواست که از پی مدام بر نیامدن به نیاز بدل گردد.

دلم نمی دانم برای آن ریخت زیبای بو گندوی قله ات تنگ شده بود یا نه

اما گاه لباس های بوی گوگرد گرفته ام را بو می کردم و چیزی در گلویم می ریخت.

و این خطرناک بود.

نمی خواستم به نیاز بدل شوی.

بیشتر از تو خواست شب پیش از صعود بود

و بیدار ماندن زیر ستاره ها

و سکوت

و ماه که این بار تمام شب بود و راه شیری پنهان در نورش

حس عجیبی داشت در آن شیب خوابیدن

انگار معلق بودم میان فضا

تلاش می کردم رو به تو خوابم ببرد اما شانه ی راستم دردناک بود

نگاهت کردم چشم هایم را بستم و چرخیدم به سمت خط الراس

وقتی از صدای اولین تیم صعود کننده خواب نیم ساعته ام پاره شد دیدم رو به تو ام

روز صعود که نیمی ش در شب گذشت

از بی خوابی سه روزه آزرده بودم اما ...

اما آزردگی نبود

...

بس است

برخی چیز ها نباید ثبت شود

زنده گی نباید ثبت شود

علم کوه - حصارچال ( مرداد 86 )

r0cana — Sun, 29 Jul 2007 20:11:18 GMT

- آنقدر زیباست که فکر می کنی اگر بگویی اااااااا ضایع شده ای !

تمام فکرم پیش دماوند بود و شب مانی قله اش که پیش نیامده بود

برخی چیز ها فراتر از حسرت خوردن اند

حسرت نبود

نیاز بود

- دوست داری با بچه های ما بری علم کوه

= اگه بشه . چرا که نه؟!

باران

کوهستان تیغه ای

پهنه های سبز و پر گل

چشمه های فراوان و خروشان

چه رقیق ست رنگ آبی این گل ها

بوی معصومیت های بهشتی می دهد و حالم بد می شود

نه

زیبایی تو

فکر من هنوز از افکار مسمومشان سرفه دارد

بی خوابی امانم نمی دهد و شب اول در چادر خوابم می رود

آسمان به ماه روشن و کم ستاره

آنقدر روشن است که خطوط چهره ی خودش هم پیدا نیست

صبح روشن

و قدم هایی که هم ریتمی اش با نفس ها مدت هاست چشم هایم را به اطراف گشوده تر کرده

قله ی منار که وسوسه انگیز است با آن چهره ی ممنوعه اش.

ابر هایی فراز سر

ابرهایی زیر پا

تا قله حافظ

تا قله شجریان

آن بالا

خاطره ی نخستین خواست کوه

( = بلند ترین نقطه ی ایران چند متره

- علم کوه 700 متر. برا چی می خوای؟

= به تو چه؟

- می خوای بپری پایین؟ خره تا اون بالا رفتنش رو دووم نمی یاری. باید کوهنورد باشی. زمستونه احمق می فهمی؟)

تصویر دیگری از قله در ذهنم بود

جا داشت برای دویدن پیش از پرواز

در ذهنم

21 ثانیه بیشتر طول نمی کشید و نمی ارزید

مرگ خوشتری می خواستم

فکر می کردم آن بالا که برسم آنقدر حالم خوش خواهدشد که نتوانم بپرم

سه سال گذشته بود

برای پریدن نیامده بودم

و آنقدر خوش نبودم که نپرم

- تو رو خدا اون لبه نایست . اگه بدونی زیر پات چه خبره! ریزشی این سنگا

= وسوسه می کند به پریدن

- هاها می خواستم یه شوک بدم بهتون ببینم می ترسید یا نه

= ها هاااااااااااااا

- تا سیگارم تموم شه وقت دارید رو قله بمونید

Wind devouring men

Learning to fly

Parisian moon light

سیب سبز ترش

همه برای شب دماوند بود که بر فراز علم کوه اجرا شد.

تا نغرید کوه بوی کوه نمی داد

مه لغزید

و همین کافی بود شفای جانم را برای چند روزی دست کم

قدری تگرگ

و غرشی در پی درخواست من که به ریزش کوه شباهت داشت صدایش

از گلوی من انگار

چهره ی تراشیده چون تراش سنگ

آوایی همچون ابر :

شب سردي است ، و من افسرده .
راه دوري است، و پايي خسته .
تيرگي هست و چراغي مرده .

مي كنم ، تنها ، از جاده عبور :
دور ماندند ز من آدمها .
سايه اي از سر ديوار گذشت ،
غمي افزود مرا بر غم ها .

فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهاني .

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر ، سحر نزديك است .
هر دم اين بانگ برآرم از دل :
واي اين شب چه قدر تاريك است !

خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟
صخره اي كو كه بدان آويزم ؟

مثل اين است كه شب نمناك است .
ديگران را هم غم هست به دل ٬
غم من ليك غمي غمناك است .

و حافظ که دوباره رسوا کرد:

_ آبروی همه رو بردی بذار برای خودت بگیریم .

= من نیتی ندارم

- معلوم می شه

= گرچه این نا مرد بدون نیت هم رسوا می کنه :

روز وصل دوستداران ياد باد
ياد باد آن روزگاران ياد باد

گر چه ياران فارغند از ياد من
از من ايشانرا هزاران ياد باد

مبتلا گشتم در اين بند و بلا
كوشش آن حق گزاران ياد باد

گر چه صد رودست در چشمم مدام
زنده رود باغ كاران ياد باد

راز حافظ بعد ازين ناگفته ماند
اي دريغا رازداران ياد باد

شب زیر نور ماه

پس از سال ها چنین گفت زرتشت خواندن

نمی خواهم مبتلا باشم

می خواهم زنده باشم

زنده گی کنم

این دلدادگی جز نشانی بر مرگ من نیست

نمی خواهم در دنیایم دیگری باشد

هر چقدر هم که خالی باشد

تنهایی سهمگینم را دوباره می خواهم

خویشتن م را

خواب که می روم نمی فهمم باید از باران و تگرگ گریخت

نوازشی ست فریبنده

گریختن به چادر پس هوشیاری و بدخواب کردن دیگران

فردا دوباره باران

و مهی غلیظ تر

خورشید گم می شود

پهنه های پر گل

کوهنوردی که نمی داند زخم را باید لیس زد

که پاک تر از خون نیست

دماوند شمالی ( تابستان 86)

r0cana — Sat, 14 Jul 2007 21:18:18 GMT

خیره می ماندم بر رنگ های داغ شهر

و در سر سوز سرمای قله ات می پروراندم

ماه ها بود

شک نداشتم اما که این بار اتفاق نخواهد افتاد

آنقدر که فکر کرده بودم

یه آن بالا

به ممنوعیت بساویدن سنگ های گوگردی ات

یخ های تیغه ای دریاچه ات

تماشای راه شیری بر فرازت

از دور که نزدیک ات می آمدم خواندمت :

I feel I know you
I don't know how
I don't know why

I see you feel for me
You cried with me
You would die for me

I know I need you
I want you
To be free of all the pain
You have inside

You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't be
You tried to see inside of me

And now i'm leaving you
I don't want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To feel...
To feel...

یاد آن روز که از پل عابر پیاده ی حقانی نمی شد دیگر دیدت

که آسمان از غبار و دود چرب بود

چقدر خوابم می آمد ها

قرار بود چهار شنبه بدترین شب باشد

اما احتمالا در جبهه ی جنوبی و غربی بوده

کمی باران زده بود اما نفهمیده بودم

شاید از باد خزیده بودم در کیسه خوابم تا ته

یادم است لحظه ای بلند شدم

نشستم

راه شیری را دیدم

و دوباره خواب رفتم

روز صعود آخر هاش مسیر شمال شرقی پیدا بود

یخچال عروسک ها ...

صعود خوشی بود

یک کله آواز خواندیم

میان راه چرت زدیم و چه کیفی داشت

انگور خوردم فراز قله ات

سیب آورده بودم این بار

سبز سبز

که صدای گاز زدنش بپیچد در گوشت

Wind devouring men

را که توچال گوش می دادم

تنها

و آسمان و کوه ها چه سنگین

شگفت ...

بزرگ ...

می خواستم شب بر فرازت گوش دهم

خوب نشد.

به گرفته گی آسمان ابری نگاه می کردم که کوچک است در برابر وسعتت

شکل گرفتن سریع ابر های کبود و سفید

آیا این هنوز منم؟

رکانا؟؟

سرعت تیم آنقدر کم بود که هوا هم که بد نمی شد برگشتن به تاریکی می خوردیم.

دیوانگی بود در این هوا و با این تیم ادامه دادن.

Snow forcast درست گفته بود تمام این سه روز هوای بالای 5000 ابری بود

آمدم پیشنهاد بدهم که یک تیم جدا شویم برای قله اما دیدم چه تیمی؟

ترجیح دادم شر درست نکنم، با توجه به اینکه هدف این برنامه هم قله نبوده.

آمدیم پایین و تلاش کردیم که بخندیم

به حافظ تفال زدیم و همه را رسوا کرد:

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز

خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی

که گفتهاند نکویی کن و در آب انداز

ز کوی میکده برگشتهام ز راه خطا

مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زان می گلرنگ مشک بو جامی

شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم تو نیز لطفی کن

نظر بر این دل سرگشته خراب انداز

به نیم شب اگرت آفتاب میباید

ز روی دختر گلچهر رز نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند

مرا به میکده بر در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت

به سوی دیو محن ناوک شهاب انداز

می گفت در کوه برف مثل آب است.

کم حرف می زند.

اما درست.

درست تر اینکه شراب ست.

قرار شد وقتی مردم بیاندازندم در خم شراب و از بالای یخار پرتم کنند پایین

گرچه ترجیح می دهم خم شراب من باشم که پرت می شوم پایین

کلی خندیدیم

بر برگه ی پوستی نوشتم :

نمی خواهم ضعیف بمیرم

نمی خواهم ضعیف ببینم

requim for Damavand

r0cana — Wed, 04 Jul 2007 21:36:59 GMT

هرچه نوشته بودمت پرید

چه خیالی

نوشتن به مرگ می ماند و این روز ها هم که فهمیدی چه شده

بخوانم

از میانه ی کابوس دامنه ها

بر فراز بلندای کوتاه ت

آرمیدن

عکس از اینجا ست

می دانی اما که :

توچال - شهرستانک ( شبانه خرداد 86)

r0cana — Thu, 21 Jun 2007 19:55:54 GMT

شب

سکوت ؟؟!

توچال

ها ها

سکوت- ه - ا

سکوتاا

سکوتااااااااااااااااااه

به تو چه کوتاه ها که بر نکشیدیم در این راه و دیگر ها

و بلند پنداشتیم

و هنوز هم ...

چه خیالی؟!

خانه ات را اگر دیوار پدیدار شد به گاه دمیدن خورشید

ویران باید ساخت

نه

رها باید کرد

نه

تنها باید گذشت

بر من فرود آ

بر جانم هبوط کن با ژرفنای سبک سهمگین ت

تا

بر -

سه درجه ی کلوین

سکوتا

سکوتااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا-ه

تنگه واشی ( خرداد 86 )

r0cana — Fri, 15 Jun 2007 18:49:45 GMT

کوبش پاره پاره تن آب بر پیشانی

هاها این زیر دیگر نمی توانی برقصی

حتی زیر کوبش قطره های سرد هم دیگر نمی توانی

اما

حتی اگر مرده باشی

این لینکی ست تا زنده گی ات

هزار ( بهمن 85 )

r0cana — Sun, 18 Feb 2007 14:47:18 GMT

آه آن پریده رنگ که بود و چه شد کز او

رنگش ز رخ پریده خبر می دهد سحر

منطقه زيباست

هست

خالي ست چشمهايم از من به ديدنش

= نه، ا شتها ندارم

= حرفي نيست با تو

با اين همه ستاره

با ان برف هاي نرم كه به باتلاق مي ماند

نه

حرفي نيست

- عجب بادي

= بكوب

بكوب

بلكه برآيد من از من

بكوب

= هاها

چه زيبايي شايد

نمي پرسم چرا مي خواهم شوق برم تو را اما

چون اكنون مي خواهم

نمي توانم

سرتاپايم به ديوار پوشيده شده

بي هيچ استعاره اي

به تو فكر مي كردم شايد

بي آنكه تويي در كار بوده باشد

و يكباره كنار دست من

ميان باران شجريان پريد كه دوستش چگونه از كوه پريده

و چه سخت

چه راحت اين همه سخت را مي گفتم برايش

ميانه ي سرما جان دادنت را

در آغوش بوران ها و برف ها

آرام و خاموش و دلخواه

مرگي كه از من دزديده بودي

هيچ دوست داشتني در كار نبود

هيچ چيزي كه رنگي از آبنبات هاي صورتي كه در دهانشان مي چرخانند داشته باشد

تنها دوستي بود

كه شايد تنها من پذيرايش بودم و تو ....

چه اهميتي دارد ؟

چه اهميت دارد اگر شايد همين آزرده ات كرد؟

رماندت

به پاس داشت راستي آيا پاره اي از خويش را از كف داده ام؟

دوستي با تو را

دياپازون خويش را

چه جاي سنجش ارزش هاست

بها ها

تنها مي دانم كه مي خواهم كه باشي

فرياد مي زنم كه اي كاش مرده بودي

در گلو اما

اما ...

مدت هاست كه زوزه نتوانم كشيد

با باد زمزمه نتوانم كرد

تن بر تن برف نمي سايم ديگر به آن خوشي

مرده ام

پلاسيده ام

در خاموش ماندن خويش

با كه مي شد گفت از كوبش سرد قطره و آتش و خون و برف به هم غلتيده؟

مي گويد جايش هميشه كنارش خالي ست.

جاي تو اما هميشه پر بوده

كه مرا كجا طاقت با تو بر شانه ي كوه پا گذاشتن

تنم را ديگر توان راستي نيست

جايت هميشه خالي ست

خواست بودنت هميشه هست با اميد به آنكه هرگز رخ ندهد.

و كوه ....

كوه

با باد هايش

برف هايش

بوران هاي افسون كننده اش

تنها چيزي ست كه پس از دوستي با تو نگهبان من است.

به همان بدي تو

دياپازوني كه دوام نمي آورد

و من مرگ تپش هاي خويش را مي بينم

اينها همه بهانه ست...

مرگ تو

باشي يا نباشي ذره ذره مي پلاسم زير سقف هاي كوتاه اين دنياي بزرگ

و راهي نيست

كاش اما مرده بودي